Facelifting obrósł w mity. Jedni widzą w nim symbol próżności, inni – narzędzie świadomego dbania o wygląd. Prawda leży pośrodku. Facelifting to procedura chirurgiczna przeprowadzana w bardzo konkretnym celu. Ma odmłodzić twarz nie przez „naciągnięcie skóry”, ale przez korektę zmian, które zachodzą w niej wraz z wiekiem.
Skąd wziął się lifting twarzy?
Pierwszy (udokumentowany), chirurgiczny lifting twarzy został przeprowadzony w 1901 roku przez dr. Eugena Hollände’a. Do jego gabinetu zgłosiła się arystokratka, która z determinacją prosiła lekarza o „podniesienie” opadających policzków i kącików ust. Ówczesna procedura była, z dzisiejszej perspektywy, dość prosta. Polegała bowiem na wycięciu małych, eliptycznych fragmentów skóry w okolicach uszu (przy linii włosów) i zszyciu brzegów rany.
Mimo że wynik zadowolił pacjentkę, Holländer początkowo był sceptyczny wobec idei operowania zdrowych ludzi wyłącznie dla poprawy urody. Nie wiedział wtedy, że właśnie otworzył drzwi do jednej z najpopularniejszych gałęzi chirurgii na świecie. Z czasem lekarze zaczęli rozumieć, że starzenie twarzy nie dotyczy wyłącznie skóry. Zmiany obejmują głębsze warstwy: tkankę tłuszczową, mięśnie oraz powięzi. To odkrycie całkowicie zmieniło sposób wykonywania liftingu.
Co dzieje się z twarzą podczas starzenia?
Żeby zrozumieć sens faceliftingu, musimy w pierwszej kolejności wyjaśnić, jak starzeje się twarz. Z wiekiem nasza skóra narażona jest na:
- Utratę objętości – tkanka tłuszczowa zanika w górnych partiach twarzy (policzki, okolice skroni), co daje wizualny efekt „opadania”.
- Przemieszczenie tkanek – grawitacja powoduje przesuwanie się struktur w dół, przez co pojawiają się tzw. chomiki i zaburza się linia żuchwy.
- Zmiany skórne – skóra traci elastyczność i zdolność regeneracji, a to pogłębia zmarszczki i wiotkość.
- Zmiany w szyi – rozluźnienie mięśnia szerokiego szyi powoduje utratę ostrego kąta szyjno-bródkowego.
I chociaż jest to całkiem naturalne i fizjologiczne, facelifting ma na celu korektę opisanych procesów (a nie jedynie wygładzenie powierzchni skóry).
Co to jest SMAS i dlaczego stał się przełomem w faceliftingu?
Największy postęp w chirurgii twarzy nastąpił w drugiej połowie XX wieku wraz z opisaniem warstwy SMAS (Superficial Musculoaponeurotic System). To układ mięśniowo-powięziowy, który odpowiada za napięcie i mimikę dolnych dwóch trzecich twarzy.
Nowoczesny lifting polega na napięciu i przemieszczeniu warstwy SMAS, i/lub usunięciu nadmiaru skóry bez jej nadmiernego napinania. Dzięki temu efekt jest trwalszy i bardziej naturalny – twarz wygląda młodziej, ale nie „operacyjnie”.
Głębsze techniki facelifitingu. Co to jest deep plane i lifting warstwowy?
W kolejnych dekadach rozwinięto techniki operujące jeszcze głębiej, np. lifting deep plane. W tej metodzie chirurg pracuje pod warstwą SMAS. Uwalnia więzadła twarzy i przesuwa całe bloki tkanek. Daje to bardzo naturalny efekt, szczególnie w środkowej części twarzy i okolicy bruzd nosowo-wargowych.
Równolegle do deep plane pojawiły się techniki endoskopowe oraz liftingi segmentowe, skupione na konkretnych obszarach twarzy.
Facelifting – rodzaje
Dziś nie istnieje już tylko jeden uniwersalny lifting. Wybór techniki zależy od anatomii pacjenta i stopnia zaawansowania zmian. Najczęściej wykonywane warianty liftingu twarzy to:
- Lifting SMAS – obejmuje środkową i dolną część twarzy oraz szyję. Jest stosowany przy wyraźnych oznakach starzenia.
- Mini-lifting – mniej inwazyjny, z krótszymi nacięciami. Przeznaczony najczęściej dla osób z lekką wiotkością skóry.
- Lower facelift – skupiony na linii żuchwy i szyi.
- Midface lift – korekta policzków i dolnych powiek.
- Deep plane facelift – zaawansowana technika dająca bardzo naturalne odmłodzenie.
Facelifting często łączy się z plastyką powiek, lipofillingiem lub innymi zabiegami poprawiającymi jakość skóry.
Jak wygląda zabieg liftingu twarzy?
Operacja trwa zwykle od 2 do 5 godzin i wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym. Nacięcia prowadzi się zwykle:
- w linii włosów,
- wokół ucha,
- za małżowiną uszną.
Takie umiejscowienie pozwala ukryć blizny. Po preparowaniu tkanek chirurg modeluje głębsze warstwy, usuwa nadmiar skóry i zakłada szwy.
Rekonwalescencja i efekty
Pierwsze dni po operacji to obrzęk i zasinienia – to normalna reakcja organizmu.
- po 10–14 dniach można wrócić do życia społecznego,
- po 4–6 tygodniach większość obrzęków ustępuje,
- pełny efekt widać po kilku miesiącach.
Rezultat utrzymuje się zwykle od 8 do 15 lat. Nie zatrzymuje procesu starzenia, ale sprawia, że zaczyna on niejako od „młodszego poziomu”.
Kto jest dobrym kandydatem do faceliftingu?
Najlepsze efekty osiągają osoby:
- z bardzo wyraźną wiotkością skóry i opadaniem tkanek,
- w dobrym stanie ogólnym,
- bez nierealistycznych oczekiwań.
Nie ma jednej „idealnej” granicy wieku – dla chirurga ważniejszy jest stan tkanek niż metryka. Facelifting pozostaje więc poniekąd złotym standardem w korekcji starzenia dolnej części twarzy i szyi, bo działa przyczynowo, a nie tylko objawowo.
Bezpieczeństwo i możliwe powikłania
Facelifting to inwazyjna operacja chirurgiczna i pacjent musi mieć świadomość o możliwych powikłaniach. Do potencjalnych skutków ubocznych po przeprowadzonej operacji należą: krwiaki i obrzęki, przejściowe zaburzenia czucia skóry, problemy z gojeniem ran, a bardzo rzadko – uszkodzenia nerwów twarzowych. Ryzyko opisanych powikłań spada przy wyborze doświadczonego chirurga i odpowiedniej kwalifikacji pacjenta.
